سه شنبه ی گذشته چهارمین مراسم افطار با هنرمندان این همایش به طور همزمان پذیرای دو چهره شاخص ادبیات و سینمای کشور دکتر « علیرضا قزوه » وابسته فرهنگی ایران در هند و استاد « مجتبی راعی » کارگردان و فیلم نامه نویس نام آشنای دو دهه سینمای ایران بود .

این مراسم با اجرای استاد «جواد محقق» عضو شورای عالی شعر و موسیقی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آغاز شد و ضمن یک معرفی کوتاه از اساتید حاضر در جلسه ، میهمانان را برای حضور به جایگاه دعوت کرد .

در ابتدا استاد راعی ضمن معرفی کامل تری از آثار خود گفت: در 15 سال گذشته فضای فعالیت در عرصه های سینمایی کشور بسیار تغیر کرده است و امروزه تهیه کنندگان و حتی داوران جشنواره ها بر اساس نام کارگردان به سراغ اثر رفته و آثار برگزیده را بر اساس نام انتخاب می کنند .

این مراسم با معرفی دکتر « علیرضا قزوه » شاعر نام آشنای شهر گرمسار ادامه یافت و وی با اشاره به انتشار بیش از 30 اثر در حوزه های مختلف شعر و ادبیات گفت : من در سال 1342 به دنیا آمدم و اولین کتابم با عنوان « از نخلستان تا خیابان » در روزهای بعد از انتشار قطعنامه روانه بازار نشر شد و تا کنون 12 بار زیر چاپ رفته است و بیش از 30 اثر دیگر چون « شبی در آتش » ، « پیراهن یوسف » ، « عشق علیه السلام » ، « با کاروان نیزه » و « سفرنامه » را در کارنامه خود دارم .

مجتبی راعی حس نهفته در هنر را تنها عامل آرامش هنرمند دانست و دلیل حضورش در این وادی را پاسخ به دغدغه های فکری و یافتن آرامش عمیق با هنر خواند و تصریح کرد : هر هنرمندی اگر صدها شغل داشته باشد و هر روز از این شاخه به شاخه ای دیگر وارد شود تنها در هنر آرامش خواهد یافت و به این وادی پناه خواهد برد.

وی افزود : در سال های پیش از انقلاب در دانشکده اقتصاد دانشگاه اصفهان تحصیل میکردم اما بعد به خاطر علاقه ای که به تأتر داشتم ، سراغ سینما آمدم زیرا ایران در سال های دور نمی توانست صاحب تأتر خوبی باشد و وضعیت سینما بسیار مطلوب تر از تأتر بود در حالی که فضای جامعه ما در حال حاضر راه را برای ورود بازیگران تأتر به صحنه هموار کرده است.

دکتر علیرضا قزوه با اشاره به این که در دوران راهنمایی یک معلم انشاء داشتم که نوشته های من را دوست داشت و به آن توجه می کرد گفت : تشویق های این معلم و شروع مطالعات خارج از کتاب های درسی در حوزه ادبیات و آشنایی با اشعار و نوشته های نویسندگان و شاعران بزرگ جهان ، مرا به وادی نوشتن نثر ادبی ، داستان کوتاه وشعر کشاند که با قرار گرفتن در فضای انقلاب و شکل گیری جمهوری اسلامی ایران راه خود را یافتم و خود را در فضای سرودن دوبیتی ، رباعی و دیگر غالب های منظوم قرار دادم .

وی افزود : در همین سال ها آشنایی با امیری فیروزکوهی اتفاق بزرگی بود که در زندگی من افتاد و من با سفارش او به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی معرفی شدم و در آن جا با چهره های شاخصی چون زنده یادان قیصر امین پور و سید حسن حسینی آشنا شدم و کار نوشتن خود را با گرفتن ستون شعری در روزنامه اطلاعات و حضور در تحریریه روزنامه جمهوری اسلامی کامل کردم.

استاد محقق با بیان این مطلب که جامعه هنری ما در سال های پیش از انقلاب همیشه با کمبود متن های قابل اجرا روبرو بوده و این ریشه در مدارس ما دارد و حتی گروه های تأتر دانش آموزی و متن های اجرایی توسط آن ها محدود است گفت : امروزه بیشتر کلاس های سینمایی کشور توسط هنرپیشه ها برگزار می شود و در سال های اخیر اتفاقات جدی ای با رویکرد به کارهای گروهی در حوزه فیلم نامه نویسی رخ داده است ، اما چرا این نگاه در نسل های قبلی دیده نمی شود ؟

استاد راعی در پاسخ به این سؤال تصریح کرد : ما مردمی هستیم که از انجام کارهای گروهی پرهیز داریم ولی نسل جدید این سنت ها را شکسته و کمی یاد گرفته اند که گروهی کار کنند ، جوانان 25 تا 30 ساله ما به آسانی کنار هم می نشینند و با هم می نویسند اما هم نسلان من در حال حاضر توان این کار را ندارند و این تنها زمانی شکسته خواهد شد که فضای بیشتری برای جوانان باز شود تا کار گروهی در قسمت کلان سینما شکل بگیرد .